Ragnheiður Kristín Steindórsdóttir

Hvers vegna gerðist þú leikari?
Það lá eiginlega beint við, foreldrar mínir eru bæði leikarar, svo ég hafði alist upp í þessum leikhúsheimi. Ég ætlaði samt eiginlega að verða dansari en varð veik í fæti og var skipað að hætta í ballettnáminu. Þá kom ekkert annað til greina en leiklist, -nema í smástund hvarflaði að mér að verða prestur. Mér fannst vanta meiri sannfæringarkraft, meira leikhús í kirkjuna. En köllunina vantaði.

Hvar lærðir þú?
Í The Bristol Old Vic Theatre School í Bristol á Englandi. Ég ætlaði að fara í próf í marga breska skóla. Það var búið að leggja niður báða leiklistarskólana við leikhúsin hér heima, til að þrýsta á kröfuna um ríkisrekinn leiklistarskóla. Ég fór fyrst í próf í Bristol og það var ást við fyrstu sýn á báða. Þetta var frábær tími.
 
Hvenær steigst þú fyrst á svið í atvinnuleikhúsi?
Þegar ég var sjö ára. Það var hjá Leikfélagi Reykjavíkur í Sex persónur leita höfundar eftir Pirandello. Þar lék ég litlu stúlkuna. Svo næst þegar ég var 19 ára – í miðjum stúdentsprófum. Það var í Dómínó eftir Jökul Jakobsson, sem var frumsýnt á listahátíð.  Stúdentsprófin gengu samt ágætlega…
 
Eru fleiri leikarar í fjölskyldunni þinni?
Já – báðir foreldrar mínir og maðurinn minn er leikmyndateiknari. Bæði börnin mín hafa leikið í atvinnuleikhúsi, Steindór Grétar í Pétri Pan hjá Borgarleikhúsinu og Margrét Dórothea leikur í Dýrunum í Hálsaskógi hér í Þjóðleikhúsinu. Þau hafa líka bæði leikið í útvarpinu.
 
Hver voru viðbrögð fjölskyldunnar þegar þú ákvaðst að verða leikari?
Pabbi reyndi allt sem hann gat til að telja mig af þess og fá mig til að verða fóstra - það sagði hann að hlyti að vera skemmtilegasta starf í heimi! Þau hafa svo gaman af börnum og ætluðu að eignast stóran hóp, - en svo kom bara ég! Já, hann reyndi að telja mig af þessu en hann vissi svo sem að það þýddi ekkert. Mamma reyndi aldrei að telja mig af því - hún vissi sem var að fólk verður að fá að reyna sig og reka sig á sjálft. Þetta er náttúrulega starf sem getur verið mjög erfitt og mjög sárt en líka mjög gefandi og mjög skemmtilegtl
 
Færðu einhvern tíma sviðsskrekk?
Já – næstum því í hvert einasta skipti. Ég er alltaf taugaóstyrk fyrir frumsýningar – fer reyndar eftir hversu erfitt hlutverkið er. Ég held reyndar að ég sé að sigla upp úr þessu tímabili, mér líður æ betur á sviðinu.
 
Finnst þér erfitt að læra texta?
Nei, það hefur mér aldrei þótt – það á kannski eftir að breytast með aldrinum.  En texti er hins vegar mis-auðlærður.
 
Hvað er erfiðast við að vera leikari?
Kannski það hvað maður ræður sér afskaplega lítið sjálfur, maður er gjarnan háður vilja og smekk annarra og svo eru öll tímaplön mjög erfið. Maður getur ekki planlagt fram í tímann, ferðalög, veislur og þess háttar. Það er alltaf leikhúsið sem ræður.
 
Hvað er skemmtilegast við að vera leikari?
Ég held að það sé bara að fá að skoða þessa skrýtnu skepnu sem maðurinn er, frá ýmsum sjónarhornum, fá að kafa ofan í mannshugann, eðlið. Það getur bæði verið niðurdrepandi hræðilegt og bullandi skemmtilegt, - en aldrei leiðinlegt. Svo fær maður kannski útrás fyrir ýmislegt á sviðinu, sem ekki væri eins æskilegt að liti dagsins ljós í einkalífinu!
 
Hvenær er skemmtilegast á æfingaferlinu?
Úllala! Það bara fer eftir hverju verkefni fyrir sig og hversu frjór og gefandi leikstjórinn og leikhópurinn eru.
 
Ertu hjátrúarfull í sambandi við eitthvað í þínu starfi?
Ja, ég fer alltaf með litla bæn áður en ég fer inn á svið á frumsýningu. En hef reynt að festa mig ekki í neinu að öðru leyti – þá verður maður svo hræddur ef það tekst ekki að fara í gegnum ,,ritúalið".
 
Gerir þú eitthvað sérstakt fyrir sýningar?
Mér finnst bara gott að mæta snemma í leikhúsið og vera búin í sminki og komin í búing helst hálftíma áður en sýningin byrjar. Það er misjafnt hvernig maður hitar sig upp en það er nauðsynlegt að gera það á einhvern hátt – bæði röddina og líkamann og ekki síst andann, setja sig í ákveðnar stelllingar og leikhópurinn þarf líka að stilla sig inn á sömu bylgjulengd, finnst mér, svo allir fari nú í sama ferðalagið...
 
Gerir þú eitthvað sérstakt á frumsýningardag?
Ég get yfirleitt lítið borðað, reyni að sofa út en samt ekki of lengi – mjög gott að fara í göngutúr eða sund, allt til að reyna að hugsa ekki um kvíðahnútinn í maganum. Stundum labbar maður í bæinn og kaupir eitthvað handa einhverjum, jafnvel handa sjálfum sér!

Áttu þér fyrirmynd eða fyrirmyndir í leikhúsinu?
Ég var svo lánsöm að fæðast inn í þennan leikhúsheim upp úr miðri síðustu öld og hef því séð ótrúlega mikið af því fólki og þeim verkum, sem hafa risið hvað hæst í íslensku atvinnuleikhúsi, sem er svo ungt, - við megum ekki gleyma því. Ég nefni engin nöfn, - nema kannski Lárus Pálsson, sem mér fannst fallegasti maður í heimi! Foreldrar mínir eru mínar fyrirmyndir og allir þeir góðu leikarar sem ég sé að halla sér ekki aftur í stólinn og finnst allt harla gott, heldur halda alltaf áfram að leita, halda alltaf áfram að þroska sig og ögra sjálfum sér og eru stöðugt forvitnir. Mér finnst frábært þegar gamalreyndir leikarar sækja öll námskeið sem þeir komast á og telja sig aldrei yfir slíkt hafna.
 
Hvaða leikstjóri hefur haft mest áhrif á þig?
Ég er enn að bíða eftir honum!
 
Finnst þér íslenskt leikhús vera á réttum stað?
Því miður hef ég verið svo mikið að vinna, að ég hef hreinlega ekki getað fylgst nógu vel með í vetur, ekki einu sinni náð að sjá allt sem kollegar mínir hér í Þjóðleikhúsinu eru að gera. En, jú ég held að við séum á góðri siglingu og það verður spennandi að sjá hvaða kúrs nýr Þjóðleikhússtjóri tekur. Við eigum fjöldan allan af mjög hæfu fólki innan leikhúsanna og mér sýnist grasrótin líka vera vel virk, unga fólkið er metnaðarfullt og lætur ekki segja sér að það séu ekki verkefni- það sprettur svo margt spennandi upp úr slíkri vinnu. Það er mjög gaman fyrir svona gamla jálka eins og mig að fá að taka þátt í slíku, eins og í Úlfhamssögu í haust.
 
Hvað einkennir gott leikhús?
Mér finnst að gott leikhús verði alltaf að hreyfa við áhorfandanum, fá hann til að hugsa, jafnvel þó honum finnist hann bara vera að hlæja og skemmta sér, bregða upp einhvers konar spegli. Persónulega finnst mér líka voða gott að gráta í leikhúsi og ég held að það sé hollt bæði að hlæja og gráta.
 
Stoppar fólk þig á götu til að spjalla um hlutverkin þín?
Stundum! Og það er rosalega gaman.
 
Hefur þú einhvern tíma lent í því að vera ruglað saman við persónu sem þú hefur leikið?
Mér finnst nú alltaf skemmtilegast þegar persónan - þó maður byggi alltaf á sjálfum sér, maður kemst ekki hjá því  - verður allt öðru vísi en maður sjálfur. Mér fannst frábært í Taktu lagið Lóa þegar fólk, sem þekkti mig vel, beið endalaust eftir því að ég birtist á sviðinu. Það hvarflaði ekki að þeim að Siddý væri ég! Þó man ég, að fók spurði oft hvort hún Ragnheiður væri virkilega ekki búin að eiga barnið? - Þá hafði ég leikið Lillu í Saumastofunni mjög lengi og Lilla var 18 ára og kasólétt!

 
Getur þú farið beint heim og sofnað þegar þú ert búin að leika?
Nehei!! Ég borða yfirleitt ekkert fyrir sýningarnar  en eftir þær er ég orðin glorhungruð!  Ég fer í sturtu í leikhúsinu eftir sýningar og er svo komin heim um hálf tólf og borða þá alltof mikið! Svo spjalla ég við manninn minn, horfi kannski á eitthvað í sjónvarpinu, les svolítið og sofna um tvö, hálfþrjú… Það er oft erfitt að vakna á morgnana!

__________________________________________________________________________________________________

Sigurður Skúlason

Hvers vegna gerðist þú leikari?
Ég gerðist leikari því mér fannst - sem barni - hversdagurinn bæði grár og gugginn og ég hélt að í sviðsljósinu á leiksviðinu væri ævintýrið að finna og hina jákvæðu athygli. Síðan hefur margt vatn runnið til sjávar og samband mitt við lífið og leikhúsið tekið ótal dýfur.

Hvenær steigstu fyrst á svið í atvinnuleikhúsi?
5. janúar 1957 á stóra sviði Þjóðleikhússins. Var í hlutverki dansandi jólasveins í ,,Ferðinni til tungslins". En ég byrjaði í Listdansskóla Þjóðleikhússins 9 ára gamall polli hjá Erik Bidsted. Það var eina leiðin fyrir mig inn í leikhúsið á þeim aldri. Og hana fór ég af einhverri undarlegri útsjónarsemi og þrautseigju fyrir minn aldur og karakter.

Eru fleiri leikarar í fjölskyldunni þinni?
Nei.

Hvað sögðu foreldrar þínir?
Ég man það nú ekki. Hef það á tilfinningunni að ég hafi sótt þetta mjög hart. Mamma var ein með okkur börnin og ég held hann hafi nú kostað sitt þessi skóli. En einhvern veginn tókst mér að fá það í gegn.

Færðu sviðskrekk?
Það kemur fyrir. Annars vegar þegar mér finnst eitthvað áríðandi og mikilvægt að gerast og það hvílir mikið á mér. Hins vegar þegar mér finnst vanta eitthvað uppá og mér líður ekki vel, þegar maður stendur ekki traustum fótum í vinnunni.

Finnst þér erfitt að læra texta?
Það er kannski aðeins að byrja að örla á því núna. Hef ekki átt í neinum alvarlegum erfiðleikum með það hingað til. Í gamla daga var ég kominn með allan textann kannski á þriðju, fjórðu æfingu án þess að leggja nokkuð á mig.

Hvað er erfiðast við að vera leikari?
Þetta er góð spurning - má ég hugsa mig um- Ég held það sé erfiðast í þessu fagi að vera trúr sjálfum sér. Það er svo margt sem glepur. Þetta starf er líka í eðli sínu svo mikil samvinna og býður upp á svo miklar málamiðlanir.

Hvað er skemmtilegast?
Þegar allt gengur upp; frábært verk, góður leikstjóri, góður leikhópur og ólgandi sköpunargleði.

Hvað er skemmtilegast á æfingaferlinu?
Að gera nýjar uppgötvanir og tengjast dýpra.

Ertu hjátrúarfullur í sambandi við eitthvað í þínu starfi?
Nei.

Gerir þú eitthvað sérstakt fyrir sýningu?
Já, ég hef staðið mig að því undanfarin ár að fara alltaf inná sviðið áður en sýningin byrjar, áður en hleypt er í salinn. Geng um sviðið og anda að mér andrúmsloftinu í leikmyndinni.

En á frumsýningardag?
Maður tekur kannski frá meiri tíma til hvíldar á þeim degi.

Áttu þér fyrirmyndir í leikhúsinu?
Já, og þó. Ég myndi segja fyrirmyndir í formi ákveðinna eðlisþátta í manneskjunni frekar heldur en einstökum mönnum. Ákveðin hugsun kannski, ákveðin vinnubrögð. Svo leitar maður ólíkra fyrirmynda eða áhrifavalda á ólíkum tímabilum. Um tíma leitaði ég stíft til finnsks leikhúss, þar sem ég þóttist greina mikla dýpt og sterkar tilfinningar. Þó Shakespeare sé kannski ekki fyrirmynd þá - jú, samt sem áður er hann fyrirmynd - sakir lífsviðhorfa og ótrúlegrar sköpunargáfu. Hann er a.m.k. áhrifavaldur. Og það slær honum enginn við!

Hvaða leikstjóri hefur haft mest áhrif á þig?
Þeir eru nokkrir. Fyrstan myndi ég telja Benedikt Árnason sem hafði mikil áhrif mig sem leiklistarnema og ungan leikara vegna hins frjálsa og opna huga sem hann bjó yfir. Næst myndi ég nefna Hovhannes I. Pilikian sem ég vann með að einni leiksýningu, Lé konungi eftir Shakespeare, 1977. Það er sú sýning sem mér finnst hafa komist einna næst einhverskonar galdri í leikhúsi. Hovhannes er mjög umdeildur persónuleiki og leiklistarmaður og alls ekki allra. Reyndar mjög umdeildur. Hann hafði sterk áhrif á mig vegna þess að þar var maður sem gekk langt í því að holdgera á leiksviðinu sína eigin lífssýn sem var mjög róttæk. Ég vil einnig nefna til Rimas Tuminas frá síðustu árum, sem sameinar það að vera góð og skemmtileg manneskja og listrænn leiðtogi sem hefur djúpa og mannúðlega sýn á lífið.

Finnst þér íslenskt leikhús vera á réttri leið?
Nei. Íslenskt leikhús er á stöðugt hraðari ferð inní markaðsleikhúsið þar sem meira er lagt upp úr ytra borði og hégóma heldur en því að skoða manneskjuna í alvöru sem líkamlega, andlega, tilfinningalega og kynferðislega veru.

Áttu góð ráð handa ungum leikurum í dag eða þeim sem dreymir um að verða leikarar?
Já, reyna að komast að því hver maður er, hvað það er sem maður vill í raun og veru, og vera trúr sjálfum sér.

__________________________________________________________________________________________________

Elva Ósk Ólafsdóttir

Hvers vegna gerðist þú leikkona?
Mér þótti áhugavert að sameina áhugamál og starf í eitt. Svo hjálpaði það til að ég fékk ábendingar frá nokkrum aðilum í ,,bransanum" að ég hefði eitthvað í þetta að gera.
 
Varstu alltaf viss um að þú vildir verða leikkona?
Nei. Leiklistin stóð upp úr en ég hafði líka gríðarlegar taugar til læknisfræðinnar, hefði farið í hana hefði ég ekki komist inn í leiklistarskólann.
 
 
Hvar lærðir þú?
Í Leiklistarskóla Íslands.
 
Hvenær steigst þú fyrst á svið í atvinnuleikhúsi?
Mitt fyrsta hlutverk í atvinnuleikhúsi var á Akureyri í Húsi Bernhörðu Alba eftir Garcia Lorca.
 
Eru fleiri leikarar í fjölskyldunni þinni?
Nei.
 
Hvað sögðu foreldrar þínir þegar þú sagðist ætla að verða leikkona?
Þeim fannst þetta afar óskynsamleg ákvörðun hjá mér og hvöttu mig eindregið til að halda þessu bara sem áhugamáli. En seinna urðu þau svo ægilega stolt af dóttur sinni.
 
Færðu einhvern tíma sviðsskrekk?
Já. En það hefur breyst alveg gríðarlega. Það hefur minnkað sem betur fer. En alltaf þegar maður er í burðarhlutverki fær maður pínu fiðrildi í magann eins og gerist líka alltaf fyrir frumsýningar. Það er bara hluti af vinnuferlinu og það væri óþægilegt ef maður fyndi ekki fyrir neinu.
 
Finnst þér erfitt að læra texta?
Oftast ekki, en það getur verið ef textinn er þannig samsettur. Það er mjög misjafnt.
 
Hvað er erfiðast við að vera leikari?
Náttúrulega launin.
 
Hvað er skemmtilegast við að vera leikari?
Allt þetta skemmtilega fólk sem maður er að vinna með. Og þegar maður uppsker því sem maður sáir.
 
Hvenær er skemmtilegast á æfingaferlinu?
Mér finnst alltaf skemmtilegast alveg í blálokin þegar allt er að smella saman. Og eins í byrjun þegar forvitnin vaknar gagnvart hlutverkinu og maður fer að skoða og spekúlera í hlutum í lífinu sem maður hefði annars ekki tekið eftir.
 
Ertu hjátrúarfull í sambandi við eitthvað í þínu starfi?
Nei, ég get ekki sagt það.
 
Gerir þú eitthvað sérstakt fyrir sýningar?
Nei, nema hvað ég geri hlutina í ákveðinni röð, eins og flestir leikarar sjálfsagt gera, þegar ég er komin í húsið.
 
Gerir þú eitthvað sérstakt á frumsýningardag?
Já, ég er extra góð við mig, sef út, fer gjarnan í bæinn og kaupi mér kannski einhvern fatnað og skrepp kannski líka á kaffihús.
 
Áttu þér fyrirmynd eða fyrirmyndir í leikhúsinu?
Nei, hver og einn hefur sín séreinkenni sem eru áhugaverð. Sem betur fer erum við ekki öll eins.
 
Hvaða leikstjóri hefur haft mest áhrif á þig?
Það hafa allir leikstjórar áhrif á mann á þeirri stundu sem maður er að vinna með þeim.
 
Finnst þér íslenskt leikhús vera á réttum stað?
Já og nei. Mér finnst íslenskt leikhús standa mjög framarlega ef við miðum okkur við Norðurlöndin en það mætti samt alveg bjóða uppá fleiri tegundir af leiklist. Það er svo mikið í tísku núna þetta natúralíska leikhús þar sem allir eiga að vera ofsalega eðlilegir. Ég hef persónulega mjög gaman af leikhúsi sem nýtir sér tiltæk meðöl og þorir að sprengja rammana. En þá verður leikritið að sjálfsögðu að bjóða upp á það.
 
 
Hvað einkennir góðan leikara?
Tillitssemi, einlægni, virðing fyrir sjáfum sér, öðrum og starfinu. Líka að vera opinn og fordómalaus.
 
Stoppar fólk þig á götu til að spjalla um hlutverkin þín?
Það hefur komið fyrir. Þá aðallega til að þakka fyrir sig eftir ánægjulega kvöldstund. Það er mjög notaleg tilfinning að finna að einhver, þó það sé ekki nema einn, hafi upplifað eitthvað í leikhúsinu. Að þú hafir náð að snerta einhvern. Þá er tilganginum náð!
 
 
Hefur þú einhvern tíma lent í því að vera ruglað saman við persónu sem þú hefur leikið?
Nei aldrei sem betur fer!
 
Getur þú farið beint heim og sofnað þegar þú ert búin að leika?
Nei, það er ekki möguleiki. Það tekur mig svona tvo tíma að ná mér niður.
 
__________________________________________________________________________________________________

Erlingur Gíslason

Hvers vegna gerðist þú leikari?
Það lá ekkert ljóst fyrir. Ég gat hugsað mér ýmislegt annað. Það hefði kannski verið nær? Ég kynntist leiklistinni í barnaskóla. Anna Borg var með mér í bekk og pabbi hennar, Óskar Borg, sonur Stefaníu Guðmundsdóttur leikkonu, var svo elskulegur að hjálpa litlu börnunum með uppsetningu á leikriti. Það voru fyrstu kynnin. Það var langt frá því að það vekti sérstakan áhuga minn. Ég var kannski annars hugar Erlingur því stelpurnar bentu á mig um leið og þær sögðu stikkorðið mitt.
 
Það var fyrst í menntaskóla sem áhuginn vaknaði fyrir alvöru á listgreininni. Ég var í leiknefnd og leiknefndin valdi leikritin og lék aðalhlutverkin. Það voru engin inntökupróf í leiklistarskóla Þjóðleikhússins árið sem ég lauk menntaskólanum svo ég fór í tónlistarskóla veturinn eftir og lét kenna mér að halda á fiðlu jafnframt því sem ég tók forspjallsvísindi að heimspeki í Háskólanum. Haustið eftir fór ég í inntökuprófin og komst inn. Þetta var tveggja ára skóli og það sem var hvað lærdómsríkast var að geta séð kennara sína á sviðinu.
 
En þetta var ekki nóg. Mig langaði til að sjá fleiri leiksýningar og hafði augastað á Berlín ekki síst útaf Bertholt Brecht. Ég skrifaði til Berlinar Ensamble og var boðið að koma og vera áheyrnarnemandi. Ég átti að hitta fólkið í september 1956 en í ágúst deyr Brecht og ég hætti við allt saman sem ég komst svo að síðar að ég hefði ekkert þurft að gera. Í staðinn fór ég í Háskólann í Vínarborg í Theaterwissenschaft og einnig í leiklistarskóla. Þar var ég einn vetur. Það var ekkert grín með þýska framburðinn. Ef kennarinn þreyttist á framburði mínum þá rak hann mig burt og ég fékk ekki að ljúka verkefninu. 
 
Hvenær steigstu fyrst á svið í atvinnuleikhúsi?
Ætli það hafi ekki verið í Föðurnum eftir Strindberg. Ég lék Naut. Kannski var á undan þessu óperuverkefni, hlutverk kardinála í fullum skrúða í Tosca haustið 57.
 
Eru fleiri leikarar í fjölskyldunni þinni?
Sonur minn Benedikt er leikari og Friðrik sonur minn er leikskáld. Svo er ég náttúrulega giftur leikkonu, Brynju Benediktsdóttur.
 
Hvað sögðu foreldrar þínir?
Þeir reyndu að ræða ekki um þetta. Það leið langur tími áður en ég fékk grænt ljós um að ég hefði ekki verið að gera tóma vitleysu. Ég var yngsti sonurinn og fáir sem höfðu trú á því að ég hefði eitthvað að segja.
 
Færðu sviðskrekk?
Ekki almenninlega fyrr en í menntaskóla. Þá skullu svo saman á mér hnén að ég marðist innanfótar. Annars er sviðskrekkur nauðsynlegur til að hjólin snúist almenninlega af stað hjá manni - svo lengi sem maður skaðar sig ekki.
 
Finnst þér erfitt að læra texta?
Mér hefur ekki þótt það. Hef samt pínulítið fyrir honum. Það er andúð í mér að hleypa að mér texta fyrr en ég veit hvernig ég ætla að nota hann.
 
Hvað er erfiðast við að vera leikari?
Kaupið er lágt.
 
Hvað er skemmtilegast?
Að hverju skemmtilegu augnabliki standa svo margir, allt þarf að vera á sínum stað og slá inn á réttu andartaki. Þegar það gerist þá er það indælt.
 
Hvað er skemmtilegast á æfingaferlinu?
Uppgötvunaraugnablikin. Æfingaferlið er satt að segja ekki skemmtilegt, endurtekning mikil, en þegar maður uppgötvar eitthvað sem passar fyrir leikritið, persónuna og heildarmyndina þá er gaman.
 
Ertu hjátrúarfullur í sambandi við eitthvað í þínu starfi?
Ég held að það hljóti nú að vera. En ég er það hyskinn og hirðulaus að ég fylgist ekki með því.  Jú það er eitt - það má ekki flauta í leikhúsi.  Það berst svo djöfullega.
 
Gerir þú eitthvað sérstakt fyrir sýningu?
Ég vil innra næði. Ég rifja upp og hef í huga allt sem ég ætla að hafa í huga fyrir sýninguna. 
 
En á frumsýningardag?
Reyni bara að hvíla mig og vera í næði. Forðast kvíða og stress.
 
Áttu þér fyrirmyndir í leikhúsinu?
Ætli það ekki. Beinar og óbeinar fyrirmyndir. Ég lærði að forðast eitt og annað, ég skoðaði kennara mína nákvæmlega og tók mjög vel eftir því sem þeir áttu ekki að gera!
Einnig man eftir ógleymanlegu Kiljankvöldi í Tjarnarbíói. Þar fóru þau Lárus Pálsson, Haraldur Björnsson, Helga Valtýsdóttir og Rúrik Haraldsson með hverja snilldina á fætur annarri. Þá varð ég hrifnastur.
 
Hvaða leikstjóri hefur haft mest áhrif á þig?
Það þætti eðlilegt að segja konan mín - en við höfum aldrei unnið saman, út af barninu. Flestir eru alveg prýðilegir, engin uppljómun kannski en það kemur þó fyrir. Án þess að ég segi að hann hafi haft mikil áhrif á mig þá er vinnan með Einari Pálssyni mjög minnisstæð. Ég var til aðstoðar þegar hann leikstýrði Húmar hægt að kveldi. Stórt verk og mikil vinna. Allir sluppu lifandi, nema leikstjórinn fékk magasár og snéri sér að að öðru. Leikstýrði aldrei meira.
 
Er íslenskt leikhús á réttum stað?
Það er margt gott hægt að segja um íslenskt leikhús. Það hefur margt gerst, á síðustu hálfu öld hefur það sprungið út að magni og fjölbreytileika. En okkur vantar ennþá leikhúsfrömuð, hugsuð. Hann hefur ekki komið. Var í Lárusi Sveinbjörnssyni í upphafi Þjóðleikhússins en hann var kannski frekar historiker. Við erum lítil þjóð og góð með okkur og þó við bíðum í hundrað ár í viðbót eftir honum þá þurfum við ekkert að kvarta yfir því.
 
__________________________________________________________________________________________________

Nanna Kristín Magnúsdóttir

Hvers vegna gerðist þú leikkona?
Ég gerðist leikkona af því að mig langaði til að gera eitthvað ögrandi - eitthvað sem lá ekki alveg beint við. Þótt ég hafi verið í leiklist í grunnskóla og framhaldsskóla þá er ég svolítið feimin að koma fram. Ég lét til skarar skríða þegar besti vinur min, Ólafur Darri, komst inn og skellti mér ári á eftir honum í inntökuprófin.
 
Varstu alltaf viss um að þú vildir verða leikkona?
Nei. Flestar aðrar starfsgreinar hafa komið upp í hugann og ég hugsa nú að ég hafi getað orðið hvað sem er, því ég er dugleg og næ mínum markmiðum.
 
Hvar lærðir þú?
Leiklistarskóla Íslands, útskrifaðist árið 1999.
 
Hvenær steigst þú fyrst á svið í atvinnuleikhúsi?
Sumarið 1998 var ég með í söngleiknum Grease í Borgarleikhúsinu. Þá átti ég einn vetur eftir í skólanum. Svo var ég með í bíómyndinni Sporlaust sumarið 1997 sem var fyrsta próffessjónal verkefnið mitt.
 
Eru fleiri leikarar í fjölskyldunni þinni?
Nei.
 
Hver voru viðbrögð fjölskyldunnar þegar þú ákvaðst að verða leikkona?
Ég fór í inntökuprófin þegar ég var að klára stúdentspróf í MR. Ég man vel eftir viðbrögðum móður minnar - mér leið sjálfri eins og allir mínir draumar hefðu ræst og lífið blasti við mér, áhyggjulaust og fagurt - þá sagði mamma: ,,Já, já það er nú ágætt, Nanna mín, en nú geturðu farið að einbeita þér að stúdentsprófunum." En hún hefur samt alltaf verið mín stoð og stytta í gegnum tíðina.
 
Færðu einhvern tíma sviðsskrekk?
Já. Sérstaklega þegar ég var í skólanum og rétt eftir að ég útskrifaðist en með aukinni reynslu og fleiri hlutverkum hefur það minnkað til muna og nú iða ég yfirleitt í skinninu fyrir frumsýningar.
 
Finnst þér erfitt að læra texta?
Nei, ég hef alltaf átt auðvelt með að læra texta og mér finnst m.a.s. auðveldara að læra texta sem er í bundnu máli.
 
Hvað er erfiðast við að vera leikkona?
Það erfiðasta er alveg eins og það skemmtilegasta í starfinu, það fer algjörlega eftir dagsformi, samstarfsfólki, hlutverkum og vinnustað því þetta er ansi fjölbreytt starf. En skemmtilegu stundirnar eru fleiri en þær erfiðu.
 
Hvað er skemmtilegast við að vera leikkona?
Að fá að skapa og fá að gefa annarri persónu líf.
 
Hvenær er skemmtilegast á æfingaferlinu?
Mér finnst skemmtilegast þegar maður er búinn að læra textann og getur farið að koma inn með eigin hugmyndir í samstarfi við mótleikara og leikstjóra. Þetta tímabil þegar allt er leyfilegt og ekki búið að negla allt niður.
 
Ertu hjátrúarfull í sambandi við eitthvað í þínu starfi?
Ég passa mig á að búa ekki til eitthvað mynstur sem gæti orðið til þess að ég yrði hjátrúarfull.
 
Gerir þú eitthvað sérstakt fyrir sýningar?
Það fer eiginlega eftir hlutverkunum, hvernig ég undirbý mig.  Ég hita alltaf upp rödddina og líkamann en stundum geri ég það heima áður en ég mæti í leikhúsið. Ef hlutverkið krefst þess að ég mæti snemma í leikhúsið vegna hárs og förðunar þá finn ég mér einhvern stað í húsinu til þess að vera ein með sjálfri mér fyrir sýninguna.
 
Gerir þú eitthvað sérstakt á frumsýningardag?
Ég reyni að sofa út. Og svo mér finnst mér ofboðslega gott að fara í sund, heitan pott og gufu. Mér finnst gott að vera sem mest ein þann dag - hafa ekki of mikið af fólki í kring um mig svo ég nái að tæma hugann og einbeita mér að kvöldinu.
 
Áttu þér fyrirmynd eða fyrirmyndir í leikhúsinu?
Nei, eiginlega ekki. Mér finnst betra að setja mér markmið út frá sjálfri mér heldur en að keyra mig áfram á afrekum annarra. En auðvitað lærir maður margt af eldra og reyndara samstarfsfólki.
 
Hvaða leikstjóri hefur haft mest áhrif á þig?
Allir þeir leikstjórar sem ég hef unnið með hafa haft áhrif á mig, bæði sem manneskju og sem leikkonu. Sá leikstjóri sem ég hef unnið mest með er Viðar Eggertsson, bæði í leiklistarskólanum, í Þjóðleikhúsinu og með Eggleikhúsinu. Þar af leiðandi þekkir hann mína kosti og galla og leiðir mig oft á brautir sem ég hef gott og gaman af að takast á við.
 
Finnst þér íslenskt leikhús vera á réttum stað?
Já, þangað til annar ,,staður" kemur í ljós, er ég mjög sátt!
 
Hvað einkennir gott leikhús?
Ef sagan er sögð á sannan hátt - hver svo sem hátturinn er - er leikhúsið gott.
 
Hvað einkennir góðan leikara?
Sumir leikarar eru fæddir með þetta ,,eitthvað" sem dregur auga áhorfandans að þeim, aðrir ná fram því sama með tækni og þrotlausum æfingum. En á endanum skiptir litlu máli hvaða töfrum þú beitir ef þú hefur skilið eitthvað eftir í hjarta áhorfandans.
 
Stoppar fólk þig á götu til að spjalla um hlutverkin þín?
Neeei, eða jú, það kemur fyrir og þá frekar um sýninguna í heild en ekki bara mitt hlutverk.
 
Hefur þú einhvern tíma lent í því að vera ruglað saman við persónu sem þú hefur leikið?
Í versta falli er það leikstjórinn sem ruglar saman nafni mínu og persónunnar sem ég leik.
 
Getur þú farið beint heim og sofnað þegar þú ert búin að leika?
Ef ég er þreytt.
 
__________________________________________________________________________________________________

Arnbjörg Hlíf Valsdóttir

Hvers vegna gerðist þú leikkona?
Ég lék með Leikfélagi Akureyrar þegar ég 11 ára, eftir það var ég ákveðin í að gerast leikkona. Reyndar ætlaði  ég líka að verða kaupfélagsstjóri. Var búin að reikna það út að þegar pabbi minn kæmist á eftirlaun þá yrði ég 26 ára og tilbúin til þess að taka við. Svo var ég mikið í dansi og þegar ég var 16 ára var ég að hugsa um að halda út í heim og leggja hann fyrir mig. Mamma taldi mig af þeirri ákvörðun og að klára stúdentinn og sjá svo til. Ég er henni þakklát í dag. Í og eftir menntaskóla var ég mikið í leiklist og söngleikjum. Þar kynntist ég Árna Pétri Guðjónssyni sem hvatti mig óspart til þess að sækja um leiklistarskólann. Ég ákvað að bíða aðeins og sjá til. Svo lenti ég í því að veikjast og fara í stóra aðgerð, þurfti að vera rúmliggjandi í heilan vetur og þá lá ég og hugsaði mikið og sorteraði líf mitt. Þegar maður varla getur staulast á klósettið heilan vetur þá verður maður svo glaður þegar maður kemst út úr húsi. Ég rakst einmitt á Árna Pétur í gulum útivistarjakka í einni af mínum fyrstu ferðum. Hann sagði mér að velja mér mónólóg og fara í inntökuprófin. Hvaða mónólóg spurði ég, Júlíu svaraði hann. Ég lærði svo mónólóginn uppí rúmi og skellti mér í þessi inntökupróf - orkumeiri og lífsglaðari en nokkru sinni fyrr. Hef sjaldan skemmt mér jafn vel.
 
Varstu alltaf viss um að þú vildir verða leikkona?
Nei alls ekki, samanber kaupfélagstjórastarfið og dansarann og margt annað sem mig langaði að gera og langar enn!
 
Hvar lærðir þú?
Leiklistarskóla Íslands, kláraði árið 2002.
 
Hvenær steigst þú fyrst á svið í atvinnuleikhúsi?
Fyrst þegar ég var 11 og 12 ára hjá Leikfélagi Akureyrar. Í Pilti og stúlku og í Fiðlaranum á þakinu.  Eftir það lék ég í Jesus Christ Superstar og Stonefree í Borgarleikhúsinu og í Evitu í íslensku óperunni. Allt þetta var áður en ég útskrifaðist.
 
Eru fleiri leikarar í fjölskyldunni þinni?
Nei. En systur mínar hafa mikið tengst leikhúsinu og leikið með atvinnu- og áhugaleikhúsum.
 
Hvernig voru viðbrögðin í fjölskyldunni þegar þú ákvaðst að verða leikkona?
Mjög góð. Ég fékk eindreginn stuðning og hef í rauninni alltaf fengið hann í gegnum tíðina í því sem ég hef verið að fást við í hvert sinn.
 
Færðu einhvern tíma sviðsskrekk?
Jahahahá! Og eiginlega meiri eftir að ég útskrifaðist. Þá er allt í einu komin þessi pressa að standa sig. Maður er búin að fara í gegnum nám og á að kunna þetta. Ég hef líka verið svo lánsöm að fá krefjandi hlutverk og þá er enn meiri pressa á að standa sig. Mesta pressan frá sjálfri mér.
 
Finnst þér erfitt að læra texta?
Það er voða misjafnt, fer svolítið eftir höfundum. Yfirleitt á ég frekar auðvelt með það. Fyrst og fremst skiptir máli að ná hugsuninni og tilfinningunni í setningunum og þá lærir maður textann að sjálfu sér.
 
Hvað er erfiðast við að vera leikari?
Kannski það að maður er alltaf að skoða sjálfan sig og draga upp tilfinningar og minningar úr sjálfum sér sem maður myndi ekki gera annars. Og það að vera pottþéttur á sviðinu hvernig sem mér líður sjálfri. En það er líka mjög gefandi í leiðinni og lærdómsríkt.
 
Hvað er skemmtilegast við að vera leikari?
Allt skemmtilega fólkið og öll geðveikin í kringum þetta. Og að sjá og finna afraksturinn eftir allar efasemdirnar um sjálfan sig. Að þetta skyldi allt ganga upp. Og sérstaklega ánægjulegt er að hitta áhorfendur sem maður hefur náð að hitta inn í hjartað.
 
Hvenær er skemmtilegast á æfingaferlinu?
Mér finnst alltaf skemmtilegast alveg síðustu vikurnar þegar allt er á fullu og maður er farinn að finna fyrir heildinni í sýningunni og karakternum og allir eru á síðustur dropunum að vinna að þessu takmarki; að koma þessu saman og láta það smella.
 
Ertu hjátrúarfull í sambandi við eitthvað í þínu starfi?
Neeeiii. Nema kannski ef ég dett í einhverjar neikvæðar hugsanir því ég veit að þær hafa áhrif. Svo á ég mínar secret seremóníur innra með mér sem ég nýti mér, þegar á þarf að halda. Læt ekki meira upp um þær hér.
 
Gerir þú eitthvað sérstakt fyrir sýningar?
Ég er alltaf meðvituð á sýningardag um það hvað ég er að fara að gera um kvöldið og haga mér eftir því. Ligg samt ekkert með tærnar upp í loft, sinni mínum erindum og vinnu eins og þarf.
 
Gerir þú eitthvað sérstakt á frumsýningardag?
Það er alltaf mjög misjafnt. Ekkert í föstum skorðum. Maður reynir að fá góðan svefn, ef það gengur ekki þá reyni ég að svekkja mig ekkert á því. Ég tala þó alltaf við mömmu á frumsýningardag og reyni að hitta hana líka, hún gefur mér alltaf góðan kraft.
 
Áttu þér fyrirmynd eða fyrirmyndir í leikhúsinu?
Já, fullt af fyrirmyndum. Héðan og þaðan úr þjóðfélaginu og heiminum. Ekkert endilega leikara. Það eru svo margir sem hafa haft áhrif á mann í lífinu sem maður hugsar um og tekur sér til fyrirmyndar þar sem það á við.
 
Hvaða leikstjóri hefur haft mest áhrif á þig?
Það er nú það. Þeir hafa allir haft sín áhrif á ólíkan hátt. Ég bara vil ekki nefna einhvern einn. Hef lært mikið af öllum sem ég hef unnið með og þá á ég líka við aðra sem koma að sýningunum; leikara, búningahönnuði, leikmyndahönnuði o.s.frv.
 
Finnst þér íslenskt leikhús vera á réttum stað?
Já, ég held að allt sé alltaf á réttum stað og tíma. En það má auðvitað alltaf breyta og bæta. Margt mjög gott er að gerast í íslenskum leikhúsum og ég efast ekki um að það mun halda áfram að þróast og batna.
 
Hvað einkennir gott leikhús?
Einlægni, tilgerðarleysi og þegar maður finnur að sýning gengur upp og fyllir út í ákveðinn ramma og verður heildstætt verk.
 
Hvað einkennir góðan leikara?
Ég held að það sé óskilgreinanlegt. Hann þarf a.m.k. að vera ósérhlífinn og einlægur, þora að ganga yfir eigin takmörk, þora að rannsaka, festast ekki í ákveðnum hugmyndum um lífið og tilveruna.
 
Stoppar fólk þig á götu til að spjalla um hlutverkin þín?
Já, það kemur bara nokkuð oft fyrir og kemur mér skemmtilega á óvart. Mér þykir mjög vænt um það að fólk, sem ég þekki jafnvel ekki neitt, stoppi mig til að ræða við mig um leikhúsið. Að það hafi áhuga á leikhúsinu og sé óhrætt að tjá sig um skoðanir sínar.
 
Hefur þú einhvern tíma lent í því að vera ruglað saman við persónu sem þú hefur leikið?
Kannski meira að fólk ákveði hver ég sé út frá hlutverkum mínum. Ætli það eigi eftir að koma seinna? Ég er svo ung og óreynd enn!
 
Getur þú farið beint heim og sofnað þegar þú ert búin að leika?
Það tekur mig alltaf tíma að ná aftur í sjálfa mig og ná fótfestunni. Þá er gott að spjalla við meðleikara sína, - stundum er maður alveg búin og veit ekki hvernig maður á að vera en stundum er maður hátt uppi og langar helst að hlaupa 10 kílómetra. Það fer mikið eftir sýningum. 
 
__________________________________________________________________________________________________

Brynhildur Guðjónsdóttir

Hvers vegna gerðist þú leikkona, Brynhildur?
Af því lífið ýtti mér þangað. Smátt og smátt voru hlutir inni í mér og í kringum mig sem ýttu mér í þá átt, og einn góðan veðurdag var ekkert annað sem kom til greina sem framtíðarstarf. Ég hef verið svona um 22-23 ára þegar ég komst að þessu.
 
Varstu þá alltaf viss um að þú vildir verða leikkona?
Nei, ég var aldrei viss um neitt. Ég tók ekkert þátt í leiklist í Herranótt í MR, þó ég hafi verið þar í skóla. Ég lét það bara alveg vera. Þetta kom seinna hjá mér. Ég er vog og á mjög erfitt með að gera upp hug minn, og það fer bara eftir veðri og vindum hvort vogarskálarnar eru samstilltar eða ekki.
 
Hvar lærðir þú?
Í Guildhall School of Music and Drama í Barbican Centre í London. Ég útskrifaðist sumarið 1998. Ég valdi það frekar að fara út. Ég reyndi ekki við skólann hér heima. Það hvarflaði reyndar aldrei að mér að fara í leiklistarskóla á Íslandi. Ég hefði frekar sleppt því. Ég er bara einhvern veginn þannig gerð að ég þurfti þessa ögrun fyrst ég var á annað borð að fara að reyna við leiklistarskóla. Það þurfti að vera framandi og einhvern veginn pínu hættulegt. Það hefði ekki hentað mér að vera hér. Ég er mikil tungumálamanneskja, tala sjö tungumál, búin að búa erlendis í háskólanámi í frönsku, ítölsku og rúmensku. Ég hef alltaf verið mjög mikil skólamanneskja, og skóli þurfti að vera mikil ögrun fyrir mig. Þá var auðvitað sjálfsagt að leita til leikhúsborgarinnar sjálfrar; London. Stundum þarf maður líka að eiga það og geta notið þess að enginn þekki mann og maður geti byrjað á núllpunkti. Það hefði ég ekki getað gert hér.
 
Hvenær steigst þú fyrst á svið í atvinnuleikhúsi?
Það var í Gate-leikhúsinu í London, eftir leiklistarskólann, 1998. Þá lék ég í þýskri klassík; Hefnd Þessileiu eftir Kleist. Ekki endilega uppáhalds-leikritið mitt eða sýning, en auðvitað sagði maður já við öllu, nýkomin úr skóla.
 
Eru fleiri leikarar í fjölskyldunni þinni?
Nei. Enginn.
 
Hvað sögðu foreldrar þínir þá þegar þú sagðist ætla að verða leikkona?
Foreldrar mínir voru ótrúlega glöð, og þeim fannst þetta algjörlega sjálfsagt. Sem var náttúrlega alveg rétt. Þau hafa oft stoppað mann í einhverri vitleysu í lífinu og þau hefðu eflaust stoppað mig ef þeim hefði þótt þetta vitlaus ákvörðun. En þau studdu mig. Sem var eins gott þar sem ég valdi að fara til útlanda til náms, og þurfti nauðsynlega á stuðningi þeirra að halda. 
  
Færðu einhvern tíma sviðsskrekk?
Já. Ég finn fyrir raunverulegum ótta. Ekki andlegum ótta, heldur líkamlegum. Þetta gerist bara stundum, en mér finnst það ágerast með aldrinum og reynslunni. Maður er orðinn hræddari við illt umtal býst ég við. Maður er ekki eins bláeygur og maður var í upphafi. Annars veit ég ekki hvað þetta er. Þetta bara kemur og fer svo. Þessi ótti tengist líka frekar ákveðnum hlutverkum.
 
Finnst þér erfitt að læra texta?
Nei, það kemur af sjálfu sér. Ég veit ekki hvernig þetta gerist, en ég þarf ekki nema tvisvar, þrisvar að kíkja í handrit og svo kemur þetta bara til mín með smá áminningum. Svona er það núna. Svo verður maður gamall og hættir að geta munað.
 
Hvað er erfiðast við að vera leikari?
Að byrja að æfa. Upphaf æfingaferils. Maður veit ekki í hvaða átt maður á að fara, hvaða stefnu á að taka, hvernig hópurinn kemur til með að vinna saman, þegar allt er enn óskrifað blað. Þetta óöryggi er óþægilegt á meðan á því varir.
 
Hvað er skemmtilegast við að vera leikari?
Þetta sama óöryggi! Þessi fjölbreytileiki. Samstarfsfélagarnir. Og það að það er alltaf afrakstur hvers erfiðis. Alltaf uppskera.
 
Hvenær er skemmtilegast á æfingaferlinu?
Mér finnst skemmtilegast þegar maður er kominn inn í sviðsmyndina með einhvern vísi að búningum og er orðinn það öruggur að maður leyfir sér að leika dálítið lausum hala innan vinnurammans. Þegar maður er að leika sér.
 
Ertu hjátrúarfull í sambandi við eitthvað í þínu starfi?
Já, ef mig langar til þess að eitthvað gangi alveg ofboðslega vel, þá þori ég ekki að tala um það.
 
Gerir þú eitthvað sérstakt fyrir sýningar?
Fer eftir því hvernig hlutverkið er. Ef það er mjög lítið hlutverk þá geri ég kannski ekki neitt og mæti rúmlega sjö á staðinn. Ef það er mjög stórt hlutverk þá fer ég í langa heita sturtu og hita upp röddina, sérstaklega fyrir söngleiki. Maður á auðvitað alltaf að hita upp röddina, en þegar maður leikur mikið er röddin alltaf í stöðugri þjálfun, og þess vegna einfaldara að ná henni í gang. En ég teygi alltaf, þó ég sé bara að leika staurinn. Maður getur meitt sig ef maður gerir það ekki.
 
Gerir þú eitthvað sérstakt á frumsýningardag?
Ég er svolítið góð við sjálfa mig á frumsýningardaginn. Kaupi mér einhverja hamingju; frumsýningargjöf, fer í sund og gufu og reyni að vera aðeins með hlutverkinu, hugsa aðeins með því. Frumsýningardagur er mjög sérstakur dagur. Það er alltaf rosalega spennandi að frumsýna, og sérstaklega þegar maður er að leika stórt hlutverk.
 
Áttu þér fyrirmynd eða fyrirmyndir í leikhúsinu?
Ekki fyrirmyndir í fólki beinlínis, en hugmyndafræðilegar fyrirmyndir. Það er ekki bara ein manneskja. Múmínálfarnir gætu alveg verið mín fyrirmynd. Pínulítið af múmínsnáðanum og mikið af Míu litlu. Jákvætt og gott hugarfar fleytir manni mjöööög langt í þessum bransa, og ef maður reynir að passa sig á því að láta ekki biturð, öfundsýki og einhver leiðindi ná tökum á sér þá á maður lengra líf fyrir höndum í leikhúsinu. Ég segi þetta vegna þess að ég hef reynt bæði. Ég ber virðingu fyrir mjög mörgum í leikhúsinu, en ég trúi ekki á fólk sem fyrirmyndir.
 
Hvaða leikstjóri hefur haft mest áhrif á þig?
Leikstjórar hafa mjög mismunandi áhrif á mig. Sá sem hefur haft best áhrif á mig er Baltasar Kormákur. Hann vinnur svo mikið með leikarann og þorir að bíða, er ekki of fljótur á sér að segja nei nei nei. Hann trúir því að eitthvað komi frá leikaranum sjálfum og þegar það birtist leyfir hann því að standa í sýningunni. Þetta er mikilvægt: að leikarinn upplifi sig sem nauðsynlegan hlekk í sýningunni. Kjartan Ragnarsson vinnur svona líka. Ég hef unnið með fullt af frábærum leikstjórum, en tiltek þessa sem leikstjóra sem vinna með leikurunum. Inga Bjarnason sem hefur reyndar bara leikstýrt mér í útvarpi, vann líka svona.
 
Finnst þér íslenskt leikhús vera á réttum stað?
Íslenskt leikhús verður alltaf á skrýtnum stað, vegna þess að það eru margir um bitann og fáir sem fá. Vandamálið liggur líka í fjármögnun, án þess að ég sé nokkur sérfræðingur á því sviði.
En hvað verkefnaval og fjölbreytileika og fjölda sýninga varðar er íslenskt leikhús ofboðslega framarlega. Að jafnaði eru 11-12 leiksýningar í gangi á hverjum tíma, oft meira. Það er rosalega mikil gróska.
 
Hvað einkennir gott leikhús?
Djörfung, sannleikur og leikgleði.
 
Hvað einkennir góðan leikara?
Það sama. Að vera trúr sjálfum sér og láta ekki of mikið á sig fá hvað öðrum finnst. Vera ekki að gera öðrum til geðs, heldur fylgja eigin sannfæringu.
 
Stoppar fólk þig á götu til að spjalla um hlutverkin þín?
Nei, bara til að spjalla um vinnuna kannski. Enginn í menningarlegum pælingum. Það sem fólk fer að ræða er þá allt bundið við mögulega velgengni, frama og slíkt.
 
Hefur þú einhvern tíma lent í því að vera ruglað saman við persónu sem þú hefur leikið?
Nei. Nema að sumir nánustu ættingjar geta ekki aðskilið hlutverkið frá mér sjálfri. Fyrir þeim er ég bara Brynhildur á sviðinu. Brynhildur að gera einhverja skrýtna hluti. 
 
Getur þú farið beint heim og sofnað þegar þú ert búin að leika?
Fer eftir því hvað það er. Það fer eftir stærð hlutverksins og hvað maður er að gefa mikið. Maður er auðvitað alltaf að gefa eitthvað af sér, en hlutverkin bjóða auðvitað upp á mismikið, og þess vegna er mismunandi hvað þau taka mikið á.
 
__________________________________________________________________________________________________

Valdimar Örn Flygenring

 
 
Hvers vegna gerðist þú leikari, Valdimar?
Til þess að skilja ólíkar hliðar sjálfs mín betur og í þeirri veiku von að geta haft áhrif á aðra til góðs.
 
Hvað varstu gamall þegar þú steigst fyrst á svið?
Ég var 12 ára gamall þegar ég lék Lalla götustrák í leikriti eftir Soffíu Auði Birgisdóttur, sem er leiklistargagnrýnandi í dag. Þá var ég í Álftamýrarskóla.
 
Vissir þú alltaf að þú vildir verða leikari?
Ég vissi það þá (þegar ég var 12 ára), gleymdi því svo í nokkur ár, en mundi það sem betur fer aftur.
 
Eru fleiri leikarar í fjölskyldunni þinni?
Já, vitaskuld, þó helst liðnir því miður. 
 
Hvað sagði svo mamma þín þegar þú sagðist ætla að verða leikari?
Ég minnist þess ekki að hún hafi sagt nokkurn skapaðan hlut. - Það segir mér að henni hafi þótt það í lagi.
 
Færðu einhvern tíma sviðsskrekk?
Já.
 
Hefur þú gleymt textanum á sviðinu?
Sjaldan - en alltaf til áminningar.
 
Finnst þér erfitt að læra textann?
Það er mjög miserfitt. Fer eftir því hvernig textinn er.
 
Hvað er erfiðast við að vera leikari?
Óvissan á alla lund.
 
Hvað er skemmtilegast við að vera leikari?
Skáldskapurinn
 
Hvar ertu menntaður?
Leiklistarskóla Íslands. Útskrifaðist 1986.
 
Hver er helsti munurinn á því að leika í kvikmyndum eða á sviði?
Munurinn felst fyrst og fremst í því smáa gagnvart hinu stóra.
 
Ertu hjátrúarfullur gagnvart einhverju í þínu starfi?
Nei ekkert sérstaklega.
 
Gerir þú eitthvað sérstakt fyrir sýningar eða á frumsýningardag?
Nei. Þó þarf ég að vera í næði frá svona um það bil miðjum degi þegar ég er að sýna um kvöldið.
 
Áttu þér fyrirmynd/ir í leikhúsinu?
Já. Bæði yngri og eldri en ég sjálfur.
 
Hvaða leikstjóri hefur haft mest áhrif á þig?
Enginn einn sérstaklega. Allir, á sinn hátt, bæði til góðs og ills, sem allt er lærdómur.
 
Finnst þér íslenskt leikhús vera á réttri leið?
Finnst mér samfélagið á réttri leið?
 
Hvað einkennir gott leikhús?
Gott skipulag, framsækni og heiðarleiki stjórnenda samfara miklum skilningi þeirra á hversu viðkvæmt listformið er.
 
Hvað einkennir góðan leikara?
Sjálfsgagnrýni, hlýja og dugnaður. Sem sagt það sem prýðir góða manneskju.
 
Stoppar fólk þig úti á götu til að spjalla um hlutverkin þín?
Já, já. Sem betur fer. Það finnst mér best.
 
Hefur þú einhvern tíma lent í því að vera ruglað saman við persónu sem þú hefur leikið?
Mér er alltaf ruglað saman við persónu sem ég hef leikið. Svo rammt kveður að þessu að stundum ruglast ég sjálfur!
 
Getur þú farið beint heim að sofa eftir sýningar?
Nei. En ég reyni. Sem betur fer.